Op deze eerste winterse dag van dit jaar 15 januari 2012, waarin ds. Marijke Helderman-Janse de Jonge voorging in de zondagmorgendienst, werden in de Schoorse kerk drie gemeenteleden in het ambt van ouderling bevestigd, namelijk Cobi Coppoolse, Els Mallekote en Rinus Joosse.
Alle drie zijn ze al eerder betrokken geweest bij het kerkenwerk in onze gemeente, meer daarover kunt u onderaan op deze pagina in de interviews lezen.

'We zijn enorm blij met het toetreden van drie nieuwe leden tot de kerkenraad en in dit huis is het passend om te zeggen dat dit 'een geschenk uit de hemel is' zoals Bruin Feijen het noemde in zijn welkom aan de gemeente. Ook de lege plaats in het pastoraat is met Ria Kanaar opgevuld. 'Als kleine gemeente kunnen we trots zijn dat zoveel mensen in een keer ons komen versterken', aldus Bruin Feijen.

Presentatie nieuwe ouderlingen

Ook Ria Kanaar heeft in deze feestelijke dienst de belofte van geheimhouding gedaan, welke behoort bij toetreden tot de Pastoraatgroep.

Ria Kanaar

 
Ook de cantorij droeg haar steentje bij

 

 

N.a.v. het thema 'Werpt uw netten uit' hadden de kinderen van de Nevendienst voor de vier bevestigde leden heel toepasselijk een visnet gemaakt.

De kinderen tonen hun werkstuk


Tijdens de dienst werd door Cobi Coppoolse nog een mooi gedicht van Nelson Mandela voorgedragen:
 

Als de zon

Onze diepe angst,
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten.
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als de mensen om je heen,
hun onzekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,
zoals de kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

 

Na de dienst smaakte de koffie met versnapering goed

 

 
   

Cobi Coppoolse

‘Eerlijk gezegd heb ik al een paar keer de boot afgehouden’, begint Cobi haar verhaal, ‘maar nu heb ik dan toch zelf het voortouw genomen’.
‘Dat kwam zo’ vervolgt Cobi, ‘na het afscheid van Marianne Verbeem uit de kerkenraad is er eigenlijk niemand die haar taken heeft overgenomen en dat waren er vele. Als ik dan eens in de kerk zit en om me heen kijk, dan denk ik er zullen vast wel mensen zijn die iets willen doen.
Dat bracht me op het idee om eens wat gemeenteleden te polsen en dat heeft dan nu drie nieuwe ambtsdragers opgeleverd’.

Het kerkenraadswerk is Cobi niet vreemd, want zo’n 16 jaar geleden is zij al voor een periode van 8 jaar diaken geweest, daarna 8 jaar eruit en nu dan weer een funktie als ouderlinge.
‘Ik vind het mooi dat we met een groepje kunnen beginnen, dan is de belasting van de nieuwe leden niet gelijk zo groot en kunnen we de taken een beetje verdelen. De zittende leden kunnen het dan ook wat langer volhouden. Je moet er voor zorgen geen gefrustreerde kerkenraadsleden te krijgen, want die komen dan later nooit meer terug.
Het ouderlingschap is toch weer anders dan het diakonaat, dat realiseer ik me wel bovendien is de diakonie voltallig, met zelfs nog een paar goeie ondersteuners achter de hand’.

‘We proberen natuurlijk de zittende kerkenraad te verlichten in de taken die ze al hebben. Bovendien zit ik in de pastoraatsgroep en kan zo gemakkelijk de link leggen met de kerkenraad als het gaat om bezoekjes en het ondersteunen van gemeenteleden.
Daarnaast ben ik al vele jaren lid van de cantorij.
Het jaarlijkse preekrooster samenstellen hoort ook tot mijn werkzaamheden. Dominees bellen, daar komt het een beetje op neer en dat is zeker geen eenvoudige klus. Sommige predikanten moet ik al op 1 januari benaderen om een datum in het volgend jaar te kunnen vastleggen. Vandaar dat ik wel eens hoor: Op 1 januari moet je Cobi niet storen, want dan moet ze dominees bellen!’

Cobi is 57 jaar oud, geboren in Zierikzee, gehuwd en heeft 2 zoons van 30 en 23 en 1 dochter van 28 jaar en 2 kleinkinderen. Werkt part-time als docente bij het ROC, afdeling zorg.

 

 

 

Rinus Joosse

Rinus is geen onbekende met het kerkenwerk. ‘Ik ben er nu 4 jaar uit maar daarvoor heb ik er 18 jaar ingezeten als ouderling’, vertelt Rinus Joosse.
‘Toen Cobi me vroeg of ik voor een nieuwe termijn interesse had, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Natuurlijk moest ik er thuis met Matie eerst over praten maar die zei ook, als je dat wilt moet je het doen.
Toen dacht ik nog: Ik heb wel eens gezegd, ik hoop niet in de kerkenraad te zitten als één van de kerkgebouwen afgestoten moet worden, maar misschien komt dat er in deze termijn toch van ...??’

Net als de twee andere nieuwe ambtsdragers vindt ook Rinus het een gemis dat de kerkenraad niet volledig is. ‘Die bankjes vooraan horen gevuld te zijn! Bovendien moet er een ouderling van dienst zijn, die de verantwoording overgeeft aan de predikant, die vervolgens de verantwoording weer terug ontvangt.
In het verleden heb ik nog wel eens een cursus Theologische Vorming gehad, dat was in mijn eerste periode. Ik mocht, werd geruststellend gezegd eerst een poosje meedraaien. Nou, ik kan je zeggen ik heb zegge en schrijven één week meegedraaid en de andere week was ik al gelijk ouderling van dienst’.

‘Het ouderlingschap heb ik altijd boeiend gevonden om te doen. Pastoraal werk is heel belangrijk voor een gemeente. Er zijn bijvoorbeeld gemeenteleden die graag bezoek krijgen van de dominee of van een ouderling, of samen dat kan ook nog. Bovendien dient een ouderling zich ook bezig te houden met de vraag waarom mensen die vroeger naar de kerk kwamen nu niet meer komen? Kortom er zijn genoeg taken die aandacht verdienen’.

Rinus is 57 jaar oud, geboren in Schore, gehuwd en heeft 2 dochters van 32 en 29 en 2 kleinkinderen en is werkzaam als carrosseriebouwer in Yerseke.
Een liefhebberij is zingen in het koor Nova Musica. Verder is Rinus betrokken bij de plaatselijke gemeentepolitiek van het CDA in Kapelle en bij het verenigingswerk in Schore. Rinus: ‘Ik ben bij al het verenigingswerk hier in Schore betrokken geweest, behalve bij de plattelandsvrouwen, daar werd ik voor afgekeurd’.

 

 

Els Mallekote

Met haar 52 jaar is Els de jongste van de drie. ‘Ik heb het ouderlingschap eigenlijk al eerder willen doen, maar steeds kwam het er niet van. Dat komt omdat Henk er lang ingezeten heeft dan ga ik er natuurlijk ook niet in. Bovendien ben ik 17 jaar bij de Kindernevendienst betrokken geweest.
Nu Cobi met het plan kwam om met een kleine groep toe te treden, vond ik dat een goed idee, dan kunnen de taken verdeeld worden en krijg je niet gelijk zoveel werk. De stap zal niet zo groot zijn want ik deed al behoorlijk wat werk voor de kerk’.

‘Het is de bedoeling dat ik de berichten voor Kerkelijk Leven ga opmaken, Andries deed dat, maar die wil er mee stoppen. Ik zit al in de redactiecommissie van Kerkelijk Leven met daarbij de abonnementen-administratie en de boekhouding.
Ik heb eerst nog even gedacht om diaken te worden, omdat ik het mooi werk vind om mensen te helpen, maar dat kan ik ook als ouderling gaan doen met een gesprekje hier en een bezoekje daar. Diakonaal werk is vaak praktische hulp, terwijl mijn ambities meer liggen op het administratieve vlak’.
‘Het scribaat spreekt me ook wel aan. Edith kan wel wat hulp gebruiken, dus die taken kunnen ook verdeeld worden, bijvoorbeeld de notulen van de kerkenraad gaan we dan om en om doen.
Het kerkenwerk is me niet vreemd, ik kom uit een familie met een christelijke traditie. Mijn opa en oma waren in Goes bij de kerk betrokken en mijn moeder heeft in Kapelle in de kerkenraad gezeten’.

‘Een eerbetoon aan fred bergwerff is – dat vind ik mooi om te vermelden - dat Henk en ik een speciale band met fred hadden, die kwam toen we ons net gevestigd hadden in Schore en dat klikte gelijk. fred heeft ons getrouwd en we hebben bij hem belijdenis gedaan. Elke zeven jaar - dat hebben we beloofd - zijn we met hem gaan eten om onze beloftes te hernieuwen. Vorige jaar was het 21 jaar, toen zijn we nog naar Vrouwenpolder gegaan om bij hem te eten, want hij kon niet meer van huis weg. Hij zei toen nog, over zeven jaar komen jullie maar naar mijn graf in Schore.
Je begrijpt wel dat ik het op zo’n moment heel moeilijk had’.

‘Na 15 januari zal ik eraan moeten wennen om als ouderling vóór in de banken te zitten, ik zal mezelf in het begin wel een beetje zien zitten, maar ja… het hoort allemaal bij het werken in de wijngaard, nietwaar?’

Els is 52 jaar oud, geboren in Goes, gehuwd en heeft 2 jongens van 21 en 19 jaar.

         
 

Deze pagina is het laatst gewijzigd op 15 januari 2012